Epeydir kaybettiğim yazma pratiğimi, bir Z raporuyla hatırlamak istedim hazır sene kapanıp, yeni bir yıla girme motivasyonunu yakalamışken. Aslına bakarsanız, insan kullanmadığı yetilerini zamanla unutuyormuş. Bu sene bana bu farkındalığı oluşturdu. Epeydir kendime ördüğüm kabukla o denli içselleşmişim ki, kendime haksızlık etmişim. Bir gün yeşillendiğimi hissedince geldi aklım başıma. Bir kaç gün kadar kısa sürse de çiçeklenmem, unuttuğum ve ihtiyacım olan şeyi görmemde faydası ömürlük oldu. Siz deyin macera, ben diyeyim hayata dair ders…
Kabuk demişken, epey kalın bir kabuk oluşturmuşum aslına bakarsanız- bu vahşi doğada hayatta kalma savaşçısı misali ördüğüm kabuk bana farklı bir kadına dönüşmüş olduğumu gösterdi. Aslına bakarsanız samimi bir itirafla; üzüldüm. Kendime yaptığım haksızlığa üzüldüm.
Kalkan’a ilk geldiğimde yıldızlara bakıp coşkudan ağladığım gün kendime söz vermiştim ‘yıldızlar her gün aynı güzellikte, alışırsan kaybedersin Başak’ diye… Ve kendime verdiğim o sözü inadına tuttum, alışkanlıkların söndürdüğü tutkusuzluğa yenilmedim. Motorda rüzgar yüzüme çarptı; yollarda çığlık attım, ağaçlara sarıldım; akciğerlerime huzur doldu, sığ denizlerde koşarken kıyafetlerimle suya düştüm; kahkahalar attım… Ama bu sene başka bir şey öğrendim ki; yeşillenince ruhuna ilkbahar geliyor insanın… Ben bi yerde ilkbaharımı kaybetmişim, ilkbaharı kurutmamak gerekliymiş – ki sen ışıldayabilesin.
Dışarıda yağmur çığlıklarla yağarken, kuzine sobanın sıcaklığında şarabını içebiliyor olmak, hayatını ve kariyerini ait olmadığın bir yerde oturtabilmiş olmak, eyvallahsız, cetvel gibi dümdüz bir hayata sahip olabilmek, kafana göre ama sınırlarını kendinin belirlediği bir kulvarda yaşamak öyle kıymetli ki…
Bu farkındalığa erdikten sonra hayat hem daha kolay oluyor; hem de daha zor. Sen hem daha güçlü oluyorsun; hem de daha güçsüz. Önemli olan ‘denge’. Dengeyi kurabilmek ve dengede kalabilmek. Kuramadığın denge de ne var ne de yok olabilirsin. Herkesin terazisi de kendinde saklı. Sen de beni okurken koy bir teraziye kendini; ya bi tık eksiksin, ya bi tık fazla… Dengedeyim diyebiliyorsan, benim için yıldızlara kaldır kafanı, nefesin kesiliyor mu söyle bana! Karanlık kumsallarda koş ay ışığına yaklaşabilmek için! Bir çiçeği kokla benim için kaç defa aynı kokuyu alabildiğini anlat bana! Başarısızca yassı bir taşı sektir denizde mesela, kaç kez denemeye tahammülün olduğundan bahset bana…
2021’de kendimizleyken neler öğrendik bir tartalım, konuşalım, beslenelim, paylaşalım bakalım…
Aqua – 21:17 / 07.12.2021 / Kalkan
Başka Bir Hayat Mümkün 